The chair heart.

This is possibly the only chair you wouldn't want to burden by sitting on it. And even if you tried, you wouldn't make it. It's made entirely of paper, it has no colour and it's seethrough. It is the chair of your love dreams.

Drawing made by Diana.

 

 

John's heart.

John's heart was drawn with black acrylic paint. It lasted for a while and when it was fully gone, John was hit by the absence. He kept wandering on the pebbled beach looking for it. He looked under the stones, in caves and behind leaves. He swam far out in the sea to search for it. Under the water and on the surface, hoping it floated. He found it later that day in his tent. It was lying right next to him, brave and strong. It was in someone else's body, beating fast, just for him.
 

The couple heart.

It was all a blur. Two straws looked out for each other. Reluctant to finish off their drinks, they stayed there staring, not letting anyone take a sip!

The rebirth heart.

Lola was a strange woman. She crawled in people's lives and brought everything upside down. She made couples divorce, friends never talk again, brothers and sisters too. She was an evil woman. When she passed away, no one went to her funeral besides the priest. The priest knew her quite well. Lola's confession time was the highlight of his day. The priest unconditionally believed in forgiveness. He forgave Lola and erased her sins from the book of God.

And then, one day, a snake was born.

The island heart.

This picture is breathtaking.
It makes me question many things.

Was this island naturally shaped?
Who lives on it?
Does it have any permanent inhabitants?
How far is it from the next piece of land?
Where do the islanders rush to when there's a health problem?
Does it not sink when torrential rain hits it?

I know the answers can probably be found on the web.
But I can't help the pleasure in wondering.

The KKE heart.

Mrs. Papariga is the leader of the Greek communist party.

Here, she is wearing a red cotton skirt (made in India), a red shirt with time-made holes and she is posing for a night view picture on a deserted street in Athens.

The lettuce heart.

The lettuce heart. The heart of the lettuce. The yummiest part of the lettuce that tastes better than any leaf, is whitish, slightly green and crunchy. Today, I ate a heart.

The things you trust. Hearts too.

Τυφλή εμπιστοσύνη.

Τελικά κουβαλάμε πολύ οργή μέσα μας! Το βλέπω στους δρόμους. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στα σπίτια μας. Στις σχέσεις μας. Στη δουλειά μας. Καμιά φορά, δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Αλήθεια. Ξέρω όμως τον πραγματικό μου εαυτό. Κι επειδή δεν ανήκω, επ’ουδενί, σ’όλο αυτό το όργιο που βλέπω και λυπάμαι, από καρδίας αφιερώνω το μετέπειτα τσιφτετέλι σκέψεων στον απόμακρο και σκοτεινό κοσμάκη.

Δεν είναι τίποτε άλλο από έναν σουρεαλιστικό και ποταπό χορό, μιας που δεν διαβάζεται, αλλά ρουφιέται. Σαν μια ουράνια κλανιά που εισπνέεται. Έπειτα ταξιδεύει στα εσώψυχα μας. Και φεύγει από μέσα μας αφήνοντας μας πιο ανάλαφρους και έτοιμους για την επόμενη μέρα. Παρακαλώ, ρουφήξτε:

Από παιδί με (σας) πλάσανε, με (σας) δίδαξαν αξίες ξεχειλισμένες από επίθετα. Μεγαλώνοντας, με επίθετα έκρινα (κρίνατε). Γιατί έτσι μεγάλωσα (μεγαλώσατε).  Μα πόσο πολύ, αναρωτιέμαι, πρέπει να εμπιστευτώ (εμπιστευτείτε) τη διδαγμένη/διδαγμένη εμπειρικά εμπιστοσύνη; Να:

Το τσιφτετέλι των ‘επιθετι-κών’ σκέψεων:

Σωστός χαιρετισμός

Λάθος απάντηση

Αγενής χαρακτηρισμός 

Φτωχή γνώση

Πλούσια μόρφωση

Καλή δουλειά
Αξιοπρεπής δουλειά

Άριστη προϋπηρεσία

Γελοίος κόσμος

Υπεύθυνοι γονείς

Καρδιακοί φίλοι

Λογική ερώτηση

Νοσταλγική ανάμνηση
Σωστή απάντηση

Ναι, ναι, τώρα που δεν είμαι πια παιδί, ξέρω το «savoir faire» του κάθε τι.

Έχοντας εμπεδώσει τις κοινωνικές αλήθειες που στριφογυρίζουν γύρω μου σαν τα τελειώματα του κυκλώνα, συνειδητοποιώ ότι φτιάχτηκα έτσι από τυφλή εμπιστοσύνη. Εμπιστεύτηκα ότι μου δίδαξαν, ότι με αγάπη διάβασα, ότι με περιέργεια άκουσα, ότι με δύναμη αποφάσισα.

Μια φίλη υπνωτίστηκε. Στόλισαν, το λοιπόν, την εμπειρία της με επίθετα. Ο πεπειραμένος υπνωτιστής άφησε μια λευκή γραμμή κιμωλίας. Εκκίνηση το τώρα με άγνωστο προορισμό κάπου μέσα στην ακίνδυνη αναζήτηση της προηγούμενης ζωής. Την ρούφηξε, όμως, το ταξίδι του χρόνου και την ξέβρασε στο κύμα μιας ξεχασμένης εποχής.

Στο τώρα μου, δεν ξύπνησε ποτέ. Μες στο μυαλό μου δεν την έθαψα ακόμη, πώς θα μπορούσα να δεχθώ ότι απεβίωσε; Κάπου κάπου, την χαζεύω να σιγανοπερπατά με ρολόι τον ήλιο. Άλλες φορές πάλι, πετροβαμμένη, ξεπροβάλλει μέσα στο βρώμικο πλήθος. Οι γροθιές της σπαράζουν καθώς αποθεώνει ειδωλολατρικές θυσίες σε βωμούς αρχαίους, αιματοβαμμένους στο μπορντό της αρτηριακής ξεραΐλας. Αλλά ζει. Μέσα στην άγνοια της τυφλής εμπιστοσύνης. Την ίδια άγνοια που παραμονεύει παντού και μας υποδεικνύει, με επίθετα, τι είναι σωστό, τι είναι λάθος.

A heart in total silence.

Ενός λεπτού σιγή;

Ενός λεπτού σιγή ζητάω,

Ενός λεπτού σιγή, και γιατί όχι, και λίγο παραπάνω,

Ενώνοντας λέξεις τυχαίες, νόημα πήγα να βγάλω

Μα πάλι με τράκαρε μια ατελείωτη, βασανισμένη κόρνα

Και μια γουλιά από ουίσκι όταν σιγο-κατάπια διψασμένη

Ακούστηκε το γκάζι κάποιου φρικαλέου, κακο-παρμένου οδηγού

Στα Μέσα έβγαλα ένα χαρτί να γράψω σκόρπιες σκέψεις

Με κοίταξαν δυο δίποδα κι έτρεχαν τα σάλια στις αόρατες ποδιές τους

Άκουγα τις σταγόνες τους, να βρέχουν κάτι στέρεο

Δύο κεριά όταν άναψα κι έστριψα δηλητήριο να καπνίσω

Έφυγε ο νους μου δευτερόλεπτα

Μέχρι που απρόσμενα ένα μπιπ κατέλαβε το χώρο

Κι όταν στους δρόμους τσάρκα βγήκα, νωρίς μια Κυριακή

Δυο νέοι συζητάγανε ή έβριζαν για την κρίση

Τίποτα σπουδαίο που να μην έχω ήδη ακούσει

Προσπέρασα τους βαρετούς και διέσχισα ένα δρόμο

Κι εκεί στο πέρασμα που γλυκά ονειροπολούσα

Κάτι με ξύπνησε και γύρισα για να δεχτώ μια μούντζα

Μια μούντζα, δηλαδή, τις πέντε αισθήσεις μου να χάσω

Τι πιο κοινό σε χώματα που είν’ ήδη μουντζωμένα

Πολύ οργή, ρε φίλε, γύρω γύρω

Θυμάται άραγε κανείς τον ήχο της σιωπής

Έστω για λίγο, ενός λεπτού σιγή, για να σκεφτώ γλυκύτερα

Λάθος τι κάνω; Τι άνθρωπος με θέλετε να γίνω; Τι πρέπει να δίνω;

Όλους σας εβαρέθηκα με τις βρισιές σας, και τις οργές σας, τις άθλιες σχέσεις σας

Μα πάνω απ’ όλα

Σιχάθηκα τη βαβούρα σας, σαν μελισσο-στρατιές τρυπάει τ’ αυτιά μου,

Κι αυτή η πουτάνα η σιωπή, με ποιον κοιμάται πάλι

Χωρίς αυτήν χανόμαστε

Ξεχάσαμε πώς να κοιτάμε μες στα μάτια

Και  ν’ αγαπιόμαστε

 

The Panda heart. 

Panda feels like there is no affection in the world of the human. Panda feels human is greedy, materialistic, money-thirsty and egocentric. "Where has the core of emotion gone?", Panda wonders. "Where is the collective spirit that the Panda communities cherish gone?", wonders Panda once again.

And "why does human distinguish between animal and human since we are all animals" cries out Panda and takes a sign to go out and save the world of selfish human.

Furious and sad with the end of romanticism, Panda left from this picture on real time.  

 

The Free Hugs heart. 

No one hugged this man back there. I know because I was there. Did I hug him? What do you think?

The water-meter heart.

Right, then. I think this is a water meter. Otherwise, it could be an electricity meter, a people passing by meter, a sun heat meter, a stupidity meter, a flower petal meter.

At first, as I was looking at it, it seemed quite ugly and the only thing I liked about it was its orange colour. Now, I like it more.